305 papers
De evolutiebiologie verkent hoe leven op aarde zich door de tijd heen heeft ontwikkeld en aangepast. Deze fascinerende wetenschap bestudeert de mechanismen achter diversiteit, variatie en de aanpassing van soorten aan hun omgeving. Van de kleinste genetische veranderingen tot de vorming van nieuwe soorten, dit veld biedt een diep inzicht in de geschiedenis van het leven zelf.
Op Gist.Science verzamelen we elk nieuw voorpublicatieartikel dat op bioRxiv verschijnt binnen dit domein. Voor elke preprint bieden we zowel een toegankelijke samenvatting in gewone taal als een gedetailleerde technische analyse, zodat iedereen de nieuwste inzichten kan begrijpen zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vindt u de meest recente publicaties over evolutiebiologie.
Deze fylogenomische studie onthult dat de toegenomen genomische omvang van Asgard-archaea voornamelijk wordt gedreven door genverdubbeling, in plaats van horizontale genoverdracht, wat een unieke evolutionaire combinatie vormt van prokaryotische en eukaryotische kenmerken die inzicht biedt in de oorsprong van eukaryoten.
Een groot veldexperiment toont aan dat bij de tweezaadlobbige plant *Mercurialis annua* de selectie tijdens de uitbreiding van het verspreidingsgebied in Europa heeft geleid tot een toename van 'lekke' geslachtsuitdrukking en voortplantingsinspanning aan de rand van het verspreidingsgebied, wat de overleving en kolonisatie bij schaarse partners mogelijk maakt.
Deze studie toont aan dat het V-gecodeerde gebied in het HPIV-1-genoom, dat geen RNA-editing ondergaat, een evolutionaire traject van pseudogenisatie heeft ondergaan, wat blijkt uit een overmaat aan stopcodons die specifiek is voor dit virus en niet het gevolg is van algemene coderingsbeperkingen.
Onderzoek aan Artemia-kreeftjes onthult dat een enkel locus op het Z-chromosoom, dat twee oogenese-gerelateerde genen (ITPR en USP8) bevat, de overgang van seksuele naar asexuele voortplanting reguleert.
Deze studie onthult dat de oude Ryukyu-Jomon-bevolking zich ongeveer 6.900 jaar geleden van de Japanse vasteland-Jomon scheidde, daarna een ernstige bevolkingskrimp doormaakte en ongeveer 1.000 jaar geleden vermengde met migranten, wat de huidige genetische samenstelling van de Ryukyu-bevolking en hun onderscheid van de vasteland-Japanners vormde.
Dit ingetrokken artikel, dat de dispersie van moderne mensen vanuit Zuid-Afrika onderzocht, is teruggetrokken omdat de analyse van X-chromosomale diversiteit onjuist werd uitgevoerd door heterozygositeit bij XY-individuen in plaats van bij XX-individuen te gebruiken.
Dit onderzoek toont aan dat de genetische architectuur van de hersenen van cichliden uit het Malawimeer voornamelijk bestaat uit structure-specifieke loci in plaats van brede effecten, wat wijst op een genetisch fundament dat onafhankelijke, modulaire evolutie van hersendelen mogelijk maakt.
Dit onderzoek toont aan dat intergenomische epistasis, in tegenstelling tot wat op basis van intragenomische epistasis zou worden verwacht, leidt tot zeer herhaalbare aanpassingspatronen tussen co-evoluerende soorten, mede door fitnesstrade-offs die cycli en grote evolutionaire lasten kunnen veroorzaken.
Deze studie onthult dat de genotypische dichtheid van additieve fitnesslandschappen (Mount Fuji-landschappen) nabij maximale fitness niet Gaussisch is, maar een machtswetgedrag vertoont, wat aantoont dat de toppen van deze landschappen in werkelijkheid veel 'stomper' zijn dan eerder werd aangenomen.
Dit onderzoek toont aan dat er ten minste twee verschillende 'superarchaïsche' populaties bestonden die op verschillende tijdstippen en met verschillende groepen (zoals Neanderthalers, Denisovanen en vroege moderne mensen) kruisten, wat wijst op een complexere structurele diversiteit onder hominiden dan eerder werd aangenomen.